işte öyle demiştir astronotun karısı ya da sevgilisi, "bana ay taşı getir." kendisi koca bir taş kaya kütlesi olan bir yerden başka ne isteyeceksin ki? "bana muz getir!" hah işte bunu da çarli'nin sevgilisi söylemiştir. ama çarli'nin ağzı epey bir bozuktu, getire getire yakası açılmadık bir küfür getirmiştir garibim.
aya gitmiş bir astronot, dünyayı kimsesin göremediği büyüklükte (ve küçüklükte) gören bir insandır artık, yanına yaklaşmak bile zor olmalı. savaşlardan çıkmış bir dede gibi, kıvrıl yanına, o anlatsın sen dinle, hayranlıkla gözlerinin içine bakarken bir yandan da anlatılanları hayal etmeye çalış.
ama hayat zor, ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, sonunda geri döndüğünde en azından üç beş imza atman gerekebiliyor. "daha geçen gün ay üzerinde yürüyordum yahu, gelir gelmez bu kağıt kürek ne saçmalıktır!" diye düşünmüşlerdir mutlaka.
aşağıdaki belgenin gerçek olduğunu söylüyorlar, aydan dönen astronotlar gümrükten geçmişler, yanlarında getirdikleri şeyler kayıt altına alınmış ve uzaklardan mikrop, hastalık getirmişler mi diye gözlem altına alınmışlar. ama gümrük? daha önce kaç kişi gelip gitmiş ve daha sonra kaç kişi gelip gidecek ki? zaten bu adamlar tarihe isimlerini yazdırmış insanlar. biri "yaav şu aydan gelenlerin gümrük belgeleri nerede; ne zaman giriş yapmışlar, yanlarında ne getirmişler?" diye sorsa, "aç ansiklopediye bak lavuk!" gibisinden bir cevap hiç ağır gelmez!
o astronotlardan biri, tüm bu dertlerden kurtulup evine dönerken arabasını yol kenarında durdurmuş, yol kenarından irice bir taş parçası bulmuş ve öyle karısının karşısına çıkmıştır. "al hayatım sana aydan taş getirdim." televizyonun hemen üzerine koymalı, belki zararlı dalgaları, sağdan soldan fışkıran radyasyonu falan emer. yoksa çok çirkin şeyler yaşanabilir akşam:
"tüü! aya gittin de bir taş parçası bile getiremedin mi!"
"gümrüğe takıldı lan!"
"mary'nin kocası martin japonya'dan dönüşte karısına kıyafetler getirmişti!"
bir astronotun yavaş ölümü böyle gerçekleşir işte.
kaynak: space.com
uzaya seyahat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
uzaya seyahat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
17 Ekim 2011
27 Temmuz 2010
140 yepyeni gezegen...
...bulunmuş, son 6 hafta içinde. gazete haberi şöyle: "astronom dimitar sasselov, oxford’da bir bilimsel konferansta yaptığı açıklamada, geçen yıl ocak ayında yörüngeye yerleştirilen kepler uzay teleskobu ile yapılan gözlemlerde, dünya’nın ölçülerine yakın 140 değişik gezegen keşfedildiğini belirtti."
samanyolu galaksisinde, yaşam koşullarına sahip olabilecek 100 milyon civarında gezegen olduğunu düşünüyormuş uzman abiler. iki yıla kadar dünya gezegeni benzeri yaşam olanaklarına sahip 60 tanesini belirlemeyi umuyorlarmış. yavaş yavaş bavulları hazırlamaya başlamalı, ıvır zıvırı kolilere tıkmalı...
bu haberler heyecan verici. "bir kamyon 'uzaylı' varlık keşfedilebilir, vay be!" gibi heyecanların yanında, "işte yeni yuvalarımız!" gibisinden heyecanlar var. eski dert: ilk biz gördük, o halde bizim!
sanki 140 elma, portakal, dut bahçesi keşfetti adamlar! garip bir kendine güven duygusu. şu gök, deniz, masmavi gökyüzü hepsi bizim için, öten kuşlar, geçen kedi falan, hepsi bizim için, duygusu. ah 140 yeni gezegen, gezegenlerimiz!
geçen gün bir türlü öldürmeyi başaramadığım karasineğe, "ey pislik! karasineklik uygarlığında gelebileceğiniz en üst nokta, seni öldürmeye çalışanın kafasına konmamak olacak; tamam ama kaç bin yıl bekleyeceğiz lan bunun için!" diye haykırdım. o... çocuğu anlamadı bi' bok tabii, derdi neyse, iki gözüm ile burnum arasına çizdiği hayali üçgeni hedefleyen dalışlar yapmaya devam etti.
sadece karasinekler için geçerli değil, tüm canlılar için "gerekli olan" tek uygarlık seviyesi, kendilerini insanlardan korumaya yetecek kadar olmalı; fazlasına gerek yok; gerek olsa kurarlardı zaten!
iki yıl ya da 50 yıl sonra, tüm araştırmalar, testler, gönderilen astronot maymunların raporları sonucunda, 300 adet, dünya gezegeni benzeri şartlara sahip gezegen keşfettiler ve oralara gitmeye karar verdiler diyelim. inandırıcılıktan uzak değil: 100 milyon gezegen içinde 300 tanesinde de yaşam olsun hani; yoksa ne anladım o zaman ben bu evrenden! bunların da 250 tanesi birilerinin dalmasını öylece, sahipsiz bahçe gibi bekliyor olsun; silahlı birileri koruyor olmasın yani, işte günahsız bitkiler, hayvanlar, temiz bir hava falan... insanlığın, galaksinin geleceği ve mutluluğu için yapması gereken bir iki şey var işte tam bu aşamada. öncelikle dünya gezegenini tamamen terk etmek gerekiyor, en azından üç beş bin yıl bir havalansın, kendine gelsin börtü böcek. dünyadan da öyle hurra gemilere, laylaylom diye ayrılmamalı insanlar. 250 gezegenin hepsinin de dünya gezegeninin bir benzeri olması gerçekten galaksi için tehlike oluşturur! o yüzden yola çıkmadan önce sınıflandırmalar yapılmalı. ırklara, dinlere, ülkelere, hayat görüşlerine, ekonomik sistemlere, saç rengine, boya, kiloya, müzik zevkine, internet tarayıcısı tercihine, akla ne geliyorsa artık; işte ona göre gemilere binmeli insanlar* ve bu 250 gezegene öyle dağılmalılar. hem şuyum, hem buyum diyenler olacaktır, eh, bir karar versinler onlar da. baktı olmuyor, öbür gezegene geçer, ya da altı ay orada altı ay diğerinde yaşar, koskoca 250 gezegen, mutlaka birinde rahat edecektir!
hem böylelikle, alman gezegeni, budist gezegeni, metalci gezegeni, sarışınlar gezegeni gibi gezegenlerin renklendirdiği samanyolu galaksisi, çok uzak galaksilerden gelen turist uzaylılar için de unutulmaz bir keyif bölgesi olacaktır.
*olur mu olur!
samanyolu galaksisinde, yaşam koşullarına sahip olabilecek 100 milyon civarında gezegen olduğunu düşünüyormuş uzman abiler. iki yıla kadar dünya gezegeni benzeri yaşam olanaklarına sahip 60 tanesini belirlemeyi umuyorlarmış. yavaş yavaş bavulları hazırlamaya başlamalı, ıvır zıvırı kolilere tıkmalı...
bu haberler heyecan verici. "bir kamyon 'uzaylı' varlık keşfedilebilir, vay be!" gibi heyecanların yanında, "işte yeni yuvalarımız!" gibisinden heyecanlar var. eski dert: ilk biz gördük, o halde bizim!
sanki 140 elma, portakal, dut bahçesi keşfetti adamlar! garip bir kendine güven duygusu. şu gök, deniz, masmavi gökyüzü hepsi bizim için, öten kuşlar, geçen kedi falan, hepsi bizim için, duygusu. ah 140 yeni gezegen, gezegenlerimiz!
geçen gün bir türlü öldürmeyi başaramadığım karasineğe, "ey pislik! karasineklik uygarlığında gelebileceğiniz en üst nokta, seni öldürmeye çalışanın kafasına konmamak olacak; tamam ama kaç bin yıl bekleyeceğiz lan bunun için!" diye haykırdım. o... çocuğu anlamadı bi' bok tabii, derdi neyse, iki gözüm ile burnum arasına çizdiği hayali üçgeni hedefleyen dalışlar yapmaya devam etti.
sadece karasinekler için geçerli değil, tüm canlılar için "gerekli olan" tek uygarlık seviyesi, kendilerini insanlardan korumaya yetecek kadar olmalı; fazlasına gerek yok; gerek olsa kurarlardı zaten!
iki yıl ya da 50 yıl sonra, tüm araştırmalar, testler, gönderilen astronot maymunların raporları sonucunda, 300 adet, dünya gezegeni benzeri şartlara sahip gezegen keşfettiler ve oralara gitmeye karar verdiler diyelim. inandırıcılıktan uzak değil: 100 milyon gezegen içinde 300 tanesinde de yaşam olsun hani; yoksa ne anladım o zaman ben bu evrenden! bunların da 250 tanesi birilerinin dalmasını öylece, sahipsiz bahçe gibi bekliyor olsun; silahlı birileri koruyor olmasın yani, işte günahsız bitkiler, hayvanlar, temiz bir hava falan... insanlığın, galaksinin geleceği ve mutluluğu için yapması gereken bir iki şey var işte tam bu aşamada. öncelikle dünya gezegenini tamamen terk etmek gerekiyor, en azından üç beş bin yıl bir havalansın, kendine gelsin börtü böcek. dünyadan da öyle hurra gemilere, laylaylom diye ayrılmamalı insanlar. 250 gezegenin hepsinin de dünya gezegeninin bir benzeri olması gerçekten galaksi için tehlike oluşturur! o yüzden yola çıkmadan önce sınıflandırmalar yapılmalı. ırklara, dinlere, ülkelere, hayat görüşlerine, ekonomik sistemlere, saç rengine, boya, kiloya, müzik zevkine, internet tarayıcısı tercihine, akla ne geliyorsa artık; işte ona göre gemilere binmeli insanlar* ve bu 250 gezegene öyle dağılmalılar. hem şuyum, hem buyum diyenler olacaktır, eh, bir karar versinler onlar da. baktı olmuyor, öbür gezegene geçer, ya da altı ay orada altı ay diğerinde yaşar, koskoca 250 gezegen, mutlaka birinde rahat edecektir!
hem böylelikle, alman gezegeni, budist gezegeni, metalci gezegeni, sarışınlar gezegeni gibi gezegenlerin renklendirdiği samanyolu galaksisi, çok uzak galaksilerden gelen turist uzaylılar için de unutulmaz bir keyif bölgesi olacaktır.
*olur mu olur!
16 Nisan 2008
marsta kırk makak
rusya mars'a insanlı uçuş öncesi makak gönderecekmiş. daha önce de terrier cinsi "layka" isimli sokak köpeğini (alaylı) uzaya göndermiş olan ruslar , öğrendiği şeyleri kendi ailesine de öğreterek bilgi aktarımını kuşaklara yayan, dolayısıyla kültürleri olan (bu bir söylenti de olabilirmiş) makak cinsi maymunları eğitmeye başlamışlar. mars'a gidecekler kolay mı!
daha önce de amerikalı bilim adamları (yuvaları nasa olanları) charlie isimli bir maymunu aya göndermek için eğitime almışlardı*. bin dokuz yüz altmışlarda... hayvanı sürekli "bak charlie, ayda milyonlarca muz var... bayılacaksın oraya" diye motive ederek eğitim veren bilim adamları, aya inen charlie ile "houston" bağlantısını yaptıklarında büyük hayal kırıklığına uğramışlardı: charlie, ayda muz falan göremedi doğal olarak... elbette, "evet charlie, ne görüyorsun, anlat bize..." çağrılarına, "muz yok... yok burda muz falan!" gibi sözlerle, oldukça küfürlü bir şekilde cevaplar verdi sadece...
işte ruslar hem sokak kültürüyle yetişmiş layka'nın uçuştan hemen sonra ölmesinden hem de yanki'lerin hatalı eğitilmiş maymun göndermelerinden ders alıp, 40 makakı şimdiden eğitmeye başlamışlar.
eğer gerçekten makaklar bilgi aktarımı yapabiliyorlarsa bir strateji geliştirmişlerdir bile. belki de, büyük makak önderleri, "sessiz kalın, maymun gibi davranın, aptalca şeyler yapın" diye öğütlemiştir yıllar önce... zekice: hayatta kalmak istiyorlarsa insanlardan bu yeteneklerini saklamak zorundalar....
üçken prizmayı üçgen deliğe koyduğu için alkışlanan bir makakın gözündeki belli belirsiz şeytani pırıltı mutlaka dikkatlerden kaçıyordur....
bu üçkağıtçı sinsi makaklarla eş zamanlı marsa varacak olan dış dünyalı canlılarla olası bir karşılaşmada kendilerini "insan ırkından" kaçan "dünyalılar" olarak gösterebilir bunlar. rus bilim adamlarının bu olasılığı(!) hesaplamadıklarından eminim.
olur ya, belki de marsa bir göktaşı çarpar onlar varmadan üç beş saat önce; sağına soluna oksijen, karbon, hidrojen atomları, bok püsür bulaşmış dev bir meteor. al sana yaşam!sonra gelsin uygarlık gitsin füze! çarpmanın etkisiyle gezegende başlayan değişim evresinde, tüm kılları - tüyleri de dökülecektir; böyle böyle iyice kendilerini bir bok zannetmeye başlar bunlar!
işte bu gibi sebeplerden dolayı makakların uzay araştırmalarında kullanılmasını pek sakıncalı buluyorum. tavşan, sincap duruken makak nedir yahu?
*şimdi uydurduğum bir habere göre....
(fotoğraf: ntv/msnbc)
daha önce de amerikalı bilim adamları (yuvaları nasa olanları) charlie isimli bir maymunu aya göndermek için eğitime almışlardı*. bin dokuz yüz altmışlarda... hayvanı sürekli "bak charlie, ayda milyonlarca muz var... bayılacaksın oraya" diye motive ederek eğitim veren bilim adamları, aya inen charlie ile "houston" bağlantısını yaptıklarında büyük hayal kırıklığına uğramışlardı: charlie, ayda muz falan göremedi doğal olarak... elbette, "evet charlie, ne görüyorsun, anlat bize..." çağrılarına, "muz yok... yok burda muz falan!" gibi sözlerle, oldukça küfürlü bir şekilde cevaplar verdi sadece...
işte ruslar hem sokak kültürüyle yetişmiş layka'nın uçuştan hemen sonra ölmesinden hem de yanki'lerin hatalı eğitilmiş maymun göndermelerinden ders alıp, 40 makakı şimdiden eğitmeye başlamışlar.
eğer gerçekten makaklar bilgi aktarımı yapabiliyorlarsa bir strateji geliştirmişlerdir bile. belki de, büyük makak önderleri, "sessiz kalın, maymun gibi davranın, aptalca şeyler yapın" diye öğütlemiştir yıllar önce... zekice: hayatta kalmak istiyorlarsa insanlardan bu yeteneklerini saklamak zorundalar....
üçken prizmayı üçgen deliğe koyduğu için alkışlanan bir makakın gözündeki belli belirsiz şeytani pırıltı mutlaka dikkatlerden kaçıyordur....
bu üçkağıtçı sinsi makaklarla eş zamanlı marsa varacak olan dış dünyalı canlılarla olası bir karşılaşmada kendilerini "insan ırkından" kaçan "dünyalılar" olarak gösterebilir bunlar. rus bilim adamlarının bu olasılığı(!) hesaplamadıklarından eminim.
olur ya, belki de marsa bir göktaşı çarpar onlar varmadan üç beş saat önce; sağına soluna oksijen, karbon, hidrojen atomları, bok püsür bulaşmış dev bir meteor. al sana yaşam!sonra gelsin uygarlık gitsin füze! çarpmanın etkisiyle gezegende başlayan değişim evresinde, tüm kılları - tüyleri de dökülecektir; böyle böyle iyice kendilerini bir bok zannetmeye başlar bunlar!
işte bu gibi sebeplerden dolayı makakların uzay araştırmalarında kullanılmasını pek sakıncalı buluyorum. tavşan, sincap duruken makak nedir yahu?
*şimdi uydurduğum bir habere göre....
(fotoğraf: ntv/msnbc)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
